Acceptatie begint waar het zoeken stopt

Mijn man doet hier meestal de boodschappen én kookt. Ja, ik weet het: ik heb mazzel. Elke dag weer schuif ik aan alsof ik in een klein privé-restaurant woon. ⭐Laatst zette ik op ons gezamenlijke boodschappenlijstje: plakken geitenkaas. Simpel, dacht ik. Tot de discussie begon. Volgens mijn man lag die geitenkaas namelijk al in de koelkast. Ik keek. Nog eens. En nog eens. Niets. Nada. Geen geit te bekennen.

Mijn beeld

Meestal hoor je vrouwen verzuchten dat hun partner iets niet kan vinden wat pal voor zijn neus ligt. Maar deze keer was ik dus die partner. Mijn man liep naar de koelkast, stak zijn hand uit en viste er zonder enige moeite een pakje geitenkaas uit.

Alleen… het zat in een verpakking die ik niet kende. En ja hoor, daar kwam de aap uit de mouw: ik zocht niet naar geitenkaas, ik zocht naar mijn beeld van geitenkaas. 🐐 Die kleine koelkastscène bracht me ineens terug naar een periode waarin ik nog midden in mijn pensioen-sabbatical zat. Een tijd waarin ik voelde: er mag iets nieuws komen. Iets met betekenis. Iets met mensen. Maar wat dan precies?

Oneindige zoektocht

Ik zocht overal. Bij vrijwilligersorganisaties. In parttime banen. In leuke restaurants. Zelfs mijn oude beroep als uitvaartspreker kwam weer voorbij. Maar telkens dacht ik: mwah… dit is het nét niet. Geen warm gevoel. Geen innerlijk lampje dat aanging. Tot ik er op een dag helemaal klaar mee was en het zoeken even liet voor wat het was. En juist toen, tijdens een wandeling, kwam het ineens binnen: het mooie werk als wandelcoach, waarin ik al zoveel voor anderen had kunnen betekenen, mocht opnieuw ruimte krijgen. Door steeds naar iets anders te zoeken, zag ik eigenlijk niet meer hoe waardevol dat werk al die jaren voor mij was geweest. 

Acceptatie proces belemmerd door angst

Tegelijkertijd mocht ik accepteren dat het harde werken, dat me ook veel energie had gekost, niet meer op dezelfde manier hoefde. Als ik terugkijk, moet ik bekennen dat er onder mijn zoektocht ook angst zat: de angst dat het me opnieuw te veel zou worden. Zo eindigde mijn zoektocht. Niet als een donderslag bij heldere hemel, maar zachtjes, bijna vanzelf: het lag al die tijd voor mijn neus.

Gevonden wat nooit weg was

Ik mocht weer oppakken waar ik meer dan twintig jaar zoveel plezier uit had gehaald; wandelcoaching, begeleiding bij stress, burnout en persoonlijke ontwikkeling. Alleen nu op mijn manier, in mijn tempo. En geloof me: ik was zo blij als een kind. Vaak helpt het om even te stoppen met zoeken. Om naar binnen te keren. Te voelen. En misschien iemand mee te laten kijken in jouw koelkast van mogelijkheden. Want wie weet ligt jouw ‘geitenkaas’ allang klaar. Alleen in een andere verpakking dan je verwachtte.

Ontdekken en accepteren

Herken je dat? Je zoekt naar iets, maar vooral naar hoe jij denkt dat het eruit moet zien. Daardoor loop je misschien voorbij aan wat er al is. Misschien zoek je een bepaalde baan of partner. Of je hebt een beeld van hoe je relatie of je leven eruit moet zien.

Ontdekken en accepteren wat er al is, geeft veel rust. Vanuit die rust wordt vinden wat je graag wilt gemakkelijker en lichter.

Ik weet uit ervaring, en zie het ook bij mijn klanten, dat vinden wat je zoekt in je eentje niet altijd makkelijk is. Wil jij ook stappen zetten om je gewenste doel te bereiken, of op een dieper niveau accepteren wat er nu is, zelfs als je het liever anders zou willen? Ik nodig je van harte uit om een vrijblijvende kennismakingsafspraak te maken. Dan kunnen we samen onderzoeken of TriA^® wandelcoaching ook jou verder kan brengen.

Heb je specifieke vragen over wandelcoaching en mijn manier van werken? Neem dan gerust contact met me op, of kijk op de uitgebreide veelgestelde vragen-pagina.

Meer lezen over acceptatie en loslaten