Categorieën: Acceptatie, Angst, Emoties

Accepteren: hoe lastig kan het zijn?

Accepteren klinkt misschien eenvoudig, maar als je eerlijk bent, vraagt het vaak veel moed. Het kan heel lastig zijn, maar het is niet moeilijk. Accepteren betekent dat je durft stil te staan bij wat zich in jou aandient — ook als dat ongemakkelijk, pijnlijk of verdrietig is. Juist daarom kan accepteren zo lastig zijn. Want voelen wat iets werkelijk met je doet, is misschien wel het meest kwetsbare deel.

Waarom je pijn liever uit de weg gaat

Misschien herken je het wel: je voelt iets pijnlijks, maar probeert het snel weg te duwen. Je praat het kleiner, zoekt afleiding of zegt tegen jezelf: “Het valt allemaal wel mee.” Misschien denk je zelfs: “Bij een ander is het veel erger.” Dat kan even helpen, maar vaak verdwijnt de pijn daardoor niet echt. Ze blijft ergens onder de oppervlakte aanwezig.

Wat je niet aankijkt of voelt, kan ongemerkt blijven meespelen in nieuwe situaties. Oude gevoelens kunnen invloed hebben op hoe je reageert, hoe je denkt en hoe je jezelf beschermt. Niet omdat je iets verkeerd doet, maar omdat iets in jou nog aandacht nodig heeft.

Hoe oude ervaringen je heden kunnen kleuren

Je kunt onverwerkte ervaringen vergelijken met een kopje waarin nog een restje verzuurde melk zit. Schenk je daar verse koffie in, dan verandert de smaak. Zo kan oude pijn, teleurstelling of verdriet ook invloed hebben op wat je vandaag meemaakt. De situatie is misschien nieuw, maar vanbinnen reageer je soms vanuit iets wat eerder niet helemaal gevoeld of verwerkt is.

Daardoor kun je denken dat alles wat je voelt alleen met het huidige moment te maken heeft. Toch kan een reactie soms dieper liggen. Een oude ervaring kan als het ware mee gaan trillen, zonder dat je dat meteen doorhebt.

 

Wat niet kan stromen, gaat blokkeren

Denk aan een rooster dat langzaam verstopt raakt door oude bladeren. In het begin merk je er misschien weinig van. Maar als de doorstroming steeds verder wordt belemmerd, ontstaat er op een gegeven moment overlast. Zo werkt het ook met ervaringen die niet verwerkt zijn. Ze kunnen je groei, ontspanning of levensstroom ongemerkt in de weg gaan zitten.

Misschien ga je harder werken, meer zorgen voor anderen, eten of drinken om niet te hoeven voelen, of jezelf overtuigen dat het allemaal wel meevalt. Dat zijn heel begrijpelijke manieren om met ongemak om te gaan. Tegelijk kunnen ze ervoor zorgen dat je steeds verder weg raakt van wat eigenlijk gezien en gevoeld wil worden. Zelf heb ik het jaren ten aanzien van mijn jeugd zo gedaan met als gevolg een stevige burnout.

 

Accepteren is niet hetzelfde als opgeven

Accepteren betekent niet dat je goedkeurt wat er is gebeurd. Het betekent ook niet dat je passief wordt of niets meer hoeft te veranderen. Accepteren betekent dat je eerlijk erkent: dit is er, dit heeft mij geraakt en ik mag voelen wat het met mij doet. Je hoeft zoals in mijn geval je ouders of wie dan ook de schuld te geven. 

Juist door iets onder ogen te zien, ontstaat er ruimte. Ruimte om te ademen, om zachter te worden naar jezelf en om stap voor stap verder te gaan. Niet door te vechten tegen wat je voelt, maar door het voorzichtig toe te laten.

Een uitnodiging om met mildheid stil te staan

Misschien herken je de gedachte: bij mij loopt het zo’n vaart niet. Of: ik heb vooral positieve ervaringen uit het verleden. Toch kan zelfs één klein “blad” in de stroom al genoeg zijn om beweging te vertragen. Niet om jezelf daarover te veroordelen, maar om vriendelijk en eerlijk te kijken naar wat er in jou aandacht vraagt.

Accepteren begint vaak klein. Met even stilstaan. Met eerlijk voelen. Met jezelf toestaan dat sommige dingen tijd nodig hebben. En juist daar, in die zachte bereidheid om aanwezig te blijven bij jezelf, kan het leven weer meer gaan stromen.

Herken je iets van jezelf in dit artikel? En lukt het je niet goed om het leven echt te laten stromen?

Kijk dan hier voor de mogelijkheden met een stukje begeleiding.