Accepteren? Hoe doe je dat?

Accepteren: hoe doe je dat eigenlijk?

“Accepteren… hoe doe je dat?” Die vraag kreeg ik regelmatig tijdens trainingen en wandelcoachgesprekken. Het klinkt soms zo eenvoudig: accepteer wat er is. Maar in de praktijk kan dat best ingewikkeld zijn. Zeker als het gaat om situaties die je hebben geraakt, gedrag dat je liever anders had gezien, of gevoelens die je misschien lange tijd hebt weggestopt.

Wat ik zelf heb ervaren, en ook vaak bij anderen zag gebeuren, is dat acceptatie meestal niet begint met denken. Het begint eerder met eerlijk worden naar jezelf. Met woorden geven aan wat je wél wilt, maar ook aan wat je niet langer met je mee wilt dragen.

Acceptatie door uitspreken

Door dat uit te spreken, komt er vaak al iets in beweging. Je maakt contact met wat eronder ligt: verdriet, boosheid, teleurstelling, verlangen of misschien opluchting. Zolang dat contact er niet is, blijft accepteren vaak iets wat je “met je hoofd” probeert te doen. Terwijl echte acceptatie meestal juist dieper zakt, naar je gevoel en je lijf.

Ritueel

Wat daarbij kan helpen, is een klein symbool of ritueel. Iets eenvoudigs, concreets en tastbaars. Alsof je je innerlijke proces even buiten jezelf neerlegt. Dat kan verrassend veel ruimte geven. Soms vallen er daardoor puzzelstukjes op hun plek en voelt het ineens alsof er iets mag ontspannen.

Een eenvoudige oefening in de natuur

Vind jij het lastig om iets van vroeger, of juist iets uit het nu, echt te accepteren? Dan kan deze oefening je helpen om daar op een rustige en natuurlijke manier bij stil te staan. Je kunt haar alleen doen, of samen met iemand bij wie je je veilig voelt.

Ga naar buiten en maak een wandeling. Neem de tijd om te voelen wat je graag wilt loslaten. Kies één concreet voorbeeld: een situatie, een gedragspatroon, een gedachte of een eigenschap die je niet langer dient.

Zoek vervolgens een plek waar je gemakkelijk met je handen in de aarde kunt wroeten. Graaf een klein kuiltje. Het hoeft niet groot te zijn; volg vooral je gevoel. Laat je handen het werk doen en richt je aandacht op wat er in jou gebeurt. Welke gevoelens komen op? Welke herinneringen, beelden of gedachten dienen zich aan? Alles wat zich laat zien, mag er zijn.

Is er geen aarde of zand in de buurt? Maak dan een klein hoopje van bladeren, takjes of steentjes. Haal ze daarna één voor één rustig weg en merk op wat je ondertussen ervaart.

Laat komen wat er komt. Misschien voel je verdriet, boosheid, opluchting of juist stilte. Geef het de ruimte, zonder het groter of kleiner te maken dan het is. Wil je iets uitspreken, doe dat dan zacht en eerlijk. Bijvoorbeeld: “Ik voel me boos of verdrietig.” of “Ik ben bereid dit stap voor stap los te laten.”

Voelt het voor nu rond? Maak het kuiltje dan weer dicht, of ruim je hoopje bladeren, takjes of steentjes op. Doe dat op een manier die voor jou klopt. Neem bewust afscheid van deze plek en loop verder met de intentie om achter te laten wat je niet langer hoeft mee te dragen.

Misschien voel je meteen verschil. Misschien merk je pas later dat er iets is verschoven. Beide is goed. Accepteren hoeft niet in één keer. Soms begint het met één klein, eerlijk moment waarin je jezelf toestaat te voelen wat er is.

Heb je nog vragen?

Heb je na het lezen van het artikel het gevoel dat je ook meer met acceptatie van bepaalde omstandigheden wilt gaan doen, maar het in je eentje toch wel lastig blijkt, mail dan en we kijken samen wat jou zou kunnen helpen.

Acceptatie is een belangrijk onderdeel en de tweede stap van de TriA^® methode die ik tijdens mijn werk als wandelcoach ontwikkelde. Wil je hier mee over weten kijk dan hier.