Categorieën: Corrie, Dromen, lichterleven

De kinderdroom

Als kind had ik jarenlang dezelfde droom. En eerlijk is eerlijk: het was er eentje waar je met plezier op kon terugkijken.

Ik stond op een eiland waar alles goed voelde. Het was veilig, licht en prettig om te zijn. Iedereen die wilde komen, was welkom. We speelden samen, zonder strijd, zonder pijn. Gewoon omdat het kon.
Er was één ophaalbrug. Die bediende ik zelf. Overdag stond hij open, ’s avonds ging hij omhoog. Niet uit angst, maar uit zorg. Zo bleef het eiland een plek waar niemand bang hoefde te zijn.

Op een dag verdween die droom. Wanneer precies weet ik niet meer.

De boodschap

Jaren later, toen ik mijn eigen bedrijf had en mensen mocht begeleiden bij allerlei levensvragen, dook hij ineens weer op. Vrijwel hetzelfde als vroeger. Met twee verschillen: het eiland werd nu bezocht door volwassenen, en de ophaalbrug bleef ook ’s nachts omlaag. 

De droom zelf komt nu niet meer terug in mijn slaap. Maar de boodschap? Die is altijd gebleven.
Mensen zeiden wel eens: Waarom moet het zo groot? Iemand één-op-één helpen is toch ook waardevol? En dat is natuurlijk zo. Absoluut.

En toch geloof ik dat we samen zoveel meer kunnen bereiken. Juist door verbinding. Door het simpel te houden. Naar elkaar luisteren. Elkaar echt zien en horen. Het zijn kleine dingen, maar ze maken een groot verschil. En precies dát maakt de wereld lichter.

Mijn droom was geen bedrog

Terugkijkend was die kinderdroom geen bedrog. Integendeel. Ik mocht vele mensen samenbrengen in workshops, trainingen, de TriA© wandelcoachopleiding en de TriA© community. Elke keer opnieuw voelde dat als een feest.
Na trainingsdagen reed ik naar huis met een zachte weemoed: een verlangen naar die saamhorigheid, die warmte, dat gevoel van echte verbinding. Een plek waar iedereen met respect werd gezien en gehoord. Waar mensen lichter naar huis gingen dan ze gekomen waren.

Verlangen

En dat verlangen is er nog steeds.

Het blijft trekken om mensen bij elkaar te brengen. Om elkaar te ontmoeten. Om samen weer een beetje ‘buiten te spelen’.
Om de wereld, stap voor stap, lichter te maken.

Ik ben opnieuw onderweg om mijn droom opnieuwe vorm te geven. Hoe dat er precies uit zal zien, weet ik nog niet.
Wat ik wél weet: mijn dromen liegen niet. Ze komen voort uit een diep verlangen naar een lichtere wereld.

Voel je welkom om even mee te lopen.
Misschien ontmoeten we elkaar buiten, in een gesprek of in iets dat nog mag ontstaan. 

Heb je ook een droom en wil je die graag delen? Aarzel niet om deze te mailen.