Meer dan 25 jaar geleden volgde ik de opleiding NLP Master Coach. En eerlijk is eerlijk: ik wist toen nog niet dat die opleiding mijn manier van kijken, luisteren én reageren zo zou veranderen. Eén zin bleef vooral hangen en verhuisde rechtstreeks mijn innerlijke rugzak in: ‘De kaart is niet het gebied’ — een vooronderstelling uit NLP, gebaseerd op het werk van Alfred Korzybski.
Hoe een vooronderstelling vanuit de NLP mij hielp
Wat daarmee bedoeld wordt? Dat wat we meemaken niet altijd hetzelfde is als wat er objectief gebeurt. We kijken allemaal door onze eigen bril naar de wereld. En soms is die bril helder, soms een beetje beslagen… en soms zit er blijkbaar zelfs een dramafilter overheen. Maar hoe poets je die bril schoon? Het herkennen van je eigen filter is dé manier om misverstanden in communicatie te voorkomen.
Toen ik deze gedachte écht ging toepassen in mijn communicatie, ontstonden er mooie en soms verrassend grappige situaties. Zoals die keer dat ik een gezellig praatje wilde maken met mijn overbuurvrouw. Ik dacht: even buurten, leuk! Maar tijdens ons gesprek zag ik haar gezicht vertrekken in wat ik interpreteerde als een boze grimas.
Hoe een patroon mij belemmerde
Nu had ik in die tijd nog een sterk aangeleerd patroon: de omgeving scannen om te voelen of ik ‘veilig’ was. Gezichten, stemgeluid, lichaamstaal — ik zag alles. Dus zo’n ‘boze’ blik? Die viel op en gaf direct een onrustig gevoel in mijn buik. En mijn hoofd stond meteen aan: O jee, heb ik iets verkeerd gezegd?
Maar gelukkig zat die NLP-vooronderstelling inmiddels in mijn rugzak. Dus in plaats van in mijn hoofd te blijven hangen met speculaties, vroeg ik gewoon: ‘Ben je boos?’
Ze keek me verbaasd aan en zei: ‘Nee, helemaal niet. Nou ja… ik was boos op mijn man.’ En toen verscheen er een glimlach. Even later hadden we een geamuseerd gesprek over hoe mannen soms kunnen zijn. Ik zal daar verder niets over zeggen — veiligheidshalve. 😉
Eén van de NLP inzichten
Vóór mijn NLP-opleiding was ik na zo’n gesprek waarschijnlijk blijven piekeren. Waarom was ze boos? Had ik iets gedaan? Had ik iets gezegd? Maar door gewoon te vragen, bleek mijn ‘kaart’ niet te kloppen met haar ‘gebied’.
En dat is precies wat deze vooronderstelling mij nog steeds leert: we weten vaak pas wat er werkelijk speelt als we durven door te vragen. Niet invullen voor de ander, maar nieuwsgierig blijven. Met mildheid, openheid en soms een vleugje humor.
Effectief communiceren zonder invullen; het is een van de waardevolle NLP-inzichten die ik dagelijks gebruik. Dit inzicht vormt dan ook een belangrijk onderdeel van mijn zelfontwikkelde TriA®-methode. Ben je benieuwd hoe deze methode je kan helpen om lichter te leven en andere keuzes te maken? Lees dan meer over de TriA®-methode.
