Verlies verwerken met wandelcoaching: het verhaal van Pien

Herken je dit? Je hebt recent, of al langer geleden, een dierbare verloren. Verlies verwerken kost tijd. Toch ervaren veel mensen dat zij na het overlijden van een dierbare al snel weer doorgaan met hun dagelijkse leven. De buitenwereld gaat verder, terwijl verdriet en rouw vaak nog volop aanwezig zijn. Soms lijkt het alsof je het verlies hebt verwerkt, maar komen emoties maanden of zelfs jaren later onverwacht terug. TriA^® Wandelcoaching kan helpen om die gevoelens alsnog ruimte te geven.

Hoe herken je onverwerkt verlies?

• Je wordt nog steeds emotioneel wanneer je aan bepaalde herinneringen denkt.
• Je vermijdt gesprekken over degene die je bent verloren.
• Je voelt je regelmatig moe of somber zonder duidelijke aanleiding.
• Je merkt dat concentreren moeilijker gaat.

Dit soort signalen kunnen wijzen op een verlieservaring die nog aandacht vraagt.

In de jaren waarin ik mensen met wandelcoaching begeleid bij diverse verlieservaringen en bij het op een natuurlijke manier verwerken van de bijbehorende emoties, blijkt de aanleiding voor een aanvraag vaak iets heel anders te zijn. Onverwerkte rouw en verlies kunnen een flinke blokkade vormen in het leven, juist wanneer je graag lichter wilt leven.

Dat gebeurt vaker dan je denkt. Wie gevoelens rondom een verlies lange tijd wegdrukt, merkt soms pas maanden of zelfs jaren later dat lichaam en emoties alsnog aandacht vragen.

Waarom verdriet soms pas veel later voelbaar wordt

Pien komt bij mij voor een TriA^®-wandelcoachingsessie. Ze heeft concentratieproblemen op haar werk en is snel moe. Haar bedrijfsarts adviseert haar om een wandelcoachingstraject te volgen. Al snel wordt duidelijk dat er iets anders onder ligt, waardoor concentreren niet meer goed lukt en vermoeidheid ontstaat.

De vragen die ik haar stel, gaan over wat er in haar leven gebeurt. Pien vertelt al vrij snel dat haar vriendin, die ze al sinds haar jeugd kent, anderhalf jaar eerder is overleden. Ze mist haar nog steeds.

Het verhaal van Pien

In het begin is het heel moeilijk. Pien valt in een gat. In de laatste drie weken voor het overlijden draait ze mee in een groep die de verzorging en het waken bij haar vriendin op zich neemt.

Een paar dagen na het overlijden en de uitvaart blijft Pien thuis. Maar al snel, ook onder enige druk van haar omgeving, gaat ze weer aan het werk. Ze gunt zichzelf niet echt de tijd om de rouw te verwerken. Ze overtuigt zichzelf met allerlei gedachten: ‘Ze is nu goed af en hoeft geen pijn meer te hebben’ en ‘Het is nu eenmaal zo; ik moet verder met mijn leven.’

Een half jaar lang voelt ze zich daarmee wat beter en denkt ze dat ze alles wel aankan. Op een gegeven moment merkt ze dat ze slechter slaapt en dat haar concentratie afneemt. Ze raakt ook sneller vermoeid gedurende de dag. Als ze thuiskomt, kan ze de energie niet opbrengen om nog iets te ondernemen.

Als ik haar vraag: ‘Heb je het verlies van je beste vriendin echt verwerkt?’ kijkt ze verwonderd en zegt ze: ‘Ja, ik heb het allemaal wel een plek gegeven.’

Pien heeft een manier gevonden om haar verlies een plek te geven. Af en toe komen er tranen, maar dan spreekt ze zichzelf stevig toe: ‘Laat het nu maar los’, ‘Het is goed zo’ en meer van zulke begrijpelijke zinnen. Zo denkt ze dat ze het verwerkt heeft. De link tussen haar onverwerkte verdriet, haar vermoeidheid en haar concentratieproblemen kan ze op dat moment nog niet goed leggen.

Waarom werkt wandelcoaching bij verlies

Tijdens een wandeling hoef je elkaar niet voortdurend aan te kijken. Dat maakt het vaak gemakkelijker om moeilijke gevoelens onder woorden te brengen. De natuur brengt rust, beweging helpt om spanning los te laten en metaforen uit de omgeving maken gevoelens zichtbaar. Daardoor ontstaat ruimte om verdriet stap voor stap te verwerken. Vanuit mijn TriA^®-methode begeleid ik mensen om op hun eigen tempo weer verbinding te maken met zichzelf en met het leven.

Wat veranderde er voor Pien?

Tijdens de eerste TriA^®-wandelcoaching sessie zijn we al wandelend in gesprek. Ik vraag haar een plek aan te wijzen die het beste weergeeft hoe ze zich nu voelt. Ze wijst naar een liggende, dikke boomstam naast een klein beekje. Wanneer ik haar vraag: ‘Waar staat die boomstam voor jou voor?’ komen de tranen. ‘Ik zie haar nog steeds liggen in dat bed’ en ‘Ik mis haar nog elke dag.’ Ze erkent dat ze zich op haar werk of op andere bezigheden stort zodra haar vriendin in haar gedachten komt, zodat ze er niet aan hoeft te denken.

Voor het eerst sinds lange tijd hoeft ze haar verdriet niet meer weg te drukken. Dat inzicht vormt het begin van haar herstel. Er mag simpelweg zijn wat er is. In deze eerste sessie wordt Pien zich bewust van de impact die het verlies van haar vriendin nog steeds op haar leven heeft. Verbaasd en geraakt gaat ze naar huis.

Een krachtige vrouw

Pien is een krachtige vrouw, iemand die zich normaal gesproken niet snel uit het veld laat slaan. Ze weet lange tijd haar leven op de rit te houden. Ze zegt steeds tegen zichzelf en tegen anderen dat het goed gaat. Anderhalf jaar lang lukt dat, maar dan begint haar hele mentale en fysieke systeem te reageren. Het inzicht dat ze tijdens de eerste sessie krijgt, maakt veel los. Ook fysiek reageert ze heftig en ze belandt een tijdje in de lappenmand met allerlei kwaaltjes. Ze is met wandelcoaching de weg van verliesverwerking ingeslagen en verbaast zich over wat de eerste sessie al in beweging heeft gezet.

Verlies verwerken betekent niet dat je vergeet wat er is gebeurd. Het betekent dat je leert leven met wat je hebt verloren. Wandelcoaching kan daarbij helpen, doordat er ruimte ontstaat voor verdriet, herinneringen én nieuwe stappen.

Wil je hierover in gesprek?

Herken je jezelf in het verhaal van Pien? Je hoeft de weg van verlies niet alleen te gaan. Tijdens een vrijblijvend kennismakingsgesprek onderzoeken we samen of TriA^®-wandelcoaching aansluit bij jouw situatie en wat jij op dit moment nodig hebt.

Meer lezen over verlies en wandelcoaching?