Categorieën: Stress, Wandelcoaching, Zelfvertrouwen

Wachten bij de bushalte

“Mijn man doet altijd dit…” “Zij geeft mij veel te veel opdrachten.” “Mijn collega houdt me steeds van mijn werk.” “Ze luisteren niet naar mij.” Of: “Ze houden geen rekening met mijn bezwaren.”

Het zijn opmerkingen die ik in TriA® wandelcoach sessies regelmatig hoor. Heel begrijpelijk ook, want als iets schuurt in je leven, is het vaak verleidelijk om eerst even naar buiten te wijzen. Dat lucht soms heerlijk op. Voor even dan.

Toch ontstaat er pas echt beweging wanneer we samen gaan kijken naar jouw aandeel. Niet omdat jij “schuld” hebt — zeker niet — maar omdat jij degene bent die iets in beweging kan zetten. En dat is eigenlijk goed nieuws. Want op de ander wachten kan soms voelen alsof je bij een bushalte staat waar nooit een bus komt.

Krijg je bijvoorbeeld steeds te veel werk op je bordje, dan kan het zijn dat je daar al een tijdje niets van hebt gezegd. Of misschien is de werkdruk simpelweg te hoog voor wat jij op dat moment aankunt. Daar kom je pas achter wanneer je het gesprek aangaat en eerlijk aangeeft: dit is te veel.

Dat klinkt eenvoudig. In theorie dan. In de praktijk kan het voelen alsof je met knikkende knieën een berg beklimt. Toch begint verandering vaak precies daar: bij het uitspreken van wat je nodig hebt.

Ik zie vaak dat mensen gewend zijn geraakt om de oorzaak vooral bij de ander te leggen. Dat is menselijk. We doen het allemaal weleens en het is wachten op de bus die niet gaat komen. In een coachsessie kijken we juist naar de ruimte die jij hebt. Naar wat jij kunt doen, zeggen, voelen of anders kunt aanpakken.

Tanja

Zo was er eens Tanja, die bij mij kwam omdat ze tegen een burn-out aan zat. Haar naam heb ik veranderd, maar haar verhaal zal voor velen herkenbaar zijn. Tanja had veel moeite met haar leidinggevende. In haar beleving was die altijd kortaf, gaf ze opdrachten alsof ze op een militaire kazerne stond en vroeg ze nooit eens: “Lukt het nog een beetje?”

Na onze eerste sessie nam Tanja zich voor om het gesprek aan te gaan. Ze vertelde haar leidinggevende dat ze te veel werk had en dat er niets meer bij kon. Alleen dat al was voor haar een flinke stap. Geen grote toeters en bellen, geen dramatische speech, maar wel een duidelijke grens.

In de tweede sessie vroeg ik hoe het op haar werk ging. “Mijn leidinggevende is aardiger geworden,” zei Tanja. Toen ik vroeg hoe dat kwam, dacht ze even na. Misschien had haar leidinggevende wel een nieuwe vriend, opperde ze. Dat kan natuurlijk altijd, maar bij het doorvragen werd duidelijk dat er iets anders was gebeurd: Tanja was duidelijker gaan communiceren.

Ze was beter voor zichzelf gaan staan. Ze had uitgesproken waar haar grens lag. En daarmee had ze zelf iets belangrijks in gang gezet. Alleen vergat ze bijna om dat ook zo te zien. Alsof haar eigen moed ergens achter een plant in de hoek was gaan staan.

Trots zijn

Daarom zeg ik vaak: wees je bewust van wat jij allemaal doet om je leven lichter, positiever en prettiger te maken. Zie je eigen stappen. Wees trots op wat je jezelf gunt. Want juist daardoor ga je meer van je eigen kracht ervaren. En wie weet wordt een volgende verandering dan geen loodzware expeditie, maar gewoon… een stukje makkelijker.

Ben je klaar met wachten op de bus en benieuwd wat TriA® wandelcoaching voor jou kan betekenen? Kijk dan gerust verder op mijn website bij de mogelijkheden. Je bent van harte welkom.