Ongelukje of groot geluk?

Ongelukje of groot geluk?

Ik lig ontspannen in mijn luie tuinstoel, genietend van het ochtendzonnetje. Wanneer ik voor me uitkijk, zie ik mijn voeten voor een achtergrond van struiken en bloeiende bloemen in de tuin. Aan mijn rechtervoet draag ik een open sandaal, terwijl mijn linkervoet stevig vastzit in een met klittenband gesloten, grote, stugge schoen. Deze schoen heet officieel een ‘Walker’, maar lopen lukt me er helaas niet mee. Sterker nog, ik mag er zelfs niet op staan, omdat ik mijn vijfde middenvoetsbeentje heb gebroken. Een onopvallend randje van vijf centimeter dat ik niet had gezien, zorgde ervoor dat ik ten val kwam.

Afhankelijk maar dankbaar

Toch voel ik me gelukkig, want binnen de kortste keren heb ik alle hulpmiddelen gekregen die ik nodig heb om zo zelfstandig mogelijk te blijven en aan mijn revalidatie te beginnen. Daarnaast is mijn partner thuis, die me met liefde en plezier helpt waar nodig. Hoewel ik daar niet te vaak een beroep op wil doen – ik vind het moeilijk om hulp te vragen en ben graag zelfstandig actief – lukt dat nu niet goed. Alleen met de rolstoel kan ik mezelf door het huis bewegen. Gevoelens van frustratie, verdriet en hulpeloosheid overvallen me regelmatig. Op dit moment ben ik compleet afhankelijk van anderen. Als ik geluk heb, mag ik over vier weken voorzichtig oefenen zonder Walker en met krukken. Tot die tijd zijn wandelen, fietsen of andere activiteiten waarbij ik mijn voeten nodig heb, geen optie. Een lastig feit aangezien we op dit moment in een prachtige omgeving verblijven.

Omgaan met tegenslag

De eerste twee dagen overheerst vooral de frustratie. Gelukkig komen gaandeweg mijn geleerde lessen weer boven drijven. Ik heb nu weinig andere keus dan me te richten op mijn beleving van deze misstap. Of het ongeluk nu klein of groot is, voor mij zijn dit altijd groeimomenten. Allereerst leer ik me over te geven aan het ontvangen van hulp en daar dankbaar voor te zijn. Een andere, onverwachte les is dat ik nu nog meer tot rust kom en mezelf mag afvragen wat ik verder wil met mijn leven. Wanneer je tijdelijk bent gebonden aan een stoel of bank, kun je maar beter achterover leunen en de stilte en rust opzoeken.

Een onverwacht geschenk

Na drie jaar sabbatical, sinds mijn pensioen bij Wandelcoaching.nl, dacht ik dat ik voldoende had uitgerust. Niets bleek minder waar. Nu besef ik dat ik, hier in mijn luie stoel, dat ik nog verder in de rust mag zaken. Het (on)bewuste patroon van ‘moeten en altijd bezig zijn’ wat van jongs af aan ingesleten is, mag definitief uit mijn systeem verwijderd worden. De volgende stappen voor een nieuwe invulling van mijn leven, zouden anders heel wankel worden. Met deze bewustwording voel ik dat frustratie en verdriet wegvloeien en er een rust over me heen daalt. Mijn ongelukje blijkt een groot geschenk te zijn.