Categorieën:

Ik zag je niet

Soms gebeurt er iets kleins in je leven dat je ineens stilzet. Een moment waarop je lijf schrikt, je hoofd op hol slaat—en je achteraf beseft: dit gaat niet alleen over wat er buiten mij gebeurde. In dit verhaal deel ik wat die ene zin (“I didn’t see you”) bij mij losmaakte.

Het gaat niet altijd volgens de regels

Tijdens onze overwintering in Spanje fietsten we veel. Daar geldt een verkeersregel voor automobilisten: als er geen fietspad is, houd je bij het inhalen 1,5 meter afstand van fietsers. De meesten doen dat ook echt. Soms blijven ze zelfs wat langer achter je rijden, tot er genoeg ruimte is om veilig in te halen. Je schijnt bovendien stevig beboet te worden als er iets met een fietser gebeurt—een geruststellende gedachte. En toch… er kan altijd iets misgaan.

Kijk uit man

Op een dag fietsten we over een vrij drukke weg die uitkwam op een rotonde. Bij aankomst stond er een lange rij auto’s stil voor de afslag naar de grote weg, waardoor de rotonde deels geblokkeerd was voor fietsers. Mijn man vond een doorgang en was al een stukje verder. Ik moest afstappen: er was geen ruimte. Even later trok de rij weer op en ontstond er plek. Ik stapte op, stak mijn hand uit en reed weg. Plotseling werd ik met fiets en al richting de afrit geduwd. De automobilist kon niet hard rijden, maar ik kon nog net op de been blijven. Ik schrok enorm, werd boos en riep verontwaardigd: ‘Kijk uit, man!’ Hoe kon hij me níét zien? Ik reed nota bene recht voor zijn voorraam.


Trillend, met tranen in mijn ogen, stapte ik weer op en fietste zachtjes verder. Ik keek nog één keer om en zag hem uit het raampje hangen. Hij riep: ‘Are you ok? I didn’t see you!’ Ja—dat was duidelijk. Op weg terug naar ons appartement voelde ik me wiebelig. Ik moest mijn aandacht bij de weg houden en was nog voorzichtiger dan anders. Op de weg voel ik me al nooit echt veilig. “Ik kan wel uitkijken, maar doen anderen dat ook?” bleef door mijn hoofd gaan.

De boodschap

Later, toen ik terugkeek op wat er was gebeurd, vroeg ik me af welke boodschap hierin verborgen zat. Die woorden—‘I didn’t see you!’—bleven maar hangen. En gaandeweg raakten ze iets veel diepers: niet gezien worden. Niet gezien en gehoord worden in wie je bent en wat je kunt.
En het ging uiteindelijk niet eens over of anderen mij wel of niet zagen. Het deed pijn om te voelen dat ík mezelf nog steeds niet op een dieper niveau zag—en mezelf dus ook niet echt waardeerde om wie ik, diep van binnen, ben en wil zijn. Natuurlijk: ik wíst al lang dat je jezelf tekortdoet als je jezelf kleiner maakt en in de schaduw blijft staan. Dat je dan niet naar buiten brengt wat je eigenlijk met de wereld wilt delen. Ik had al zoveel positiefs van mezelf geaccepteerd, maar het nog intenser vóélen—mezelf aankijken, ook als dat niet altijd leuk of comfortabel is—heeft me uiteindelijk nog meer rust en blijdschap gebracht.

Hoe is het voor jou?

Herken jij dit—dat je ergens vanbinnen voelt dat er méér in je zit, maar dat je jezelf nog te weinig ruimte geeft? Als je wilt, kijk ik graag met je mee. Neem gerust een kijkje bij de mogelijkheden; je bent van harte welkom.