Els Jansen op de Haar

 

els-overonsVroeger kon ik mijzelf op mijn kop geven als ik vond dat ik iets niet goed, niet snel genoeg, niet perfect gedaan had. Maar ook: als ik niet leuk genoeg, niet slim genoeg, niet dun en niet ………  was.

Kortom: ik strafte mijzelf continue af door deze veroordelingen en voelde me daardoor voortdurend gespannen. En de meeste tijd was ik hard aan het werk het beter te doen, om beter te zijn.

Het repeterende mechanisme ‘als……dan ben ik goed genoeg’ hield me in de tang. Wat een illusie!

Ik pakte recent mijn kerstspullen uit en vond een door mij geborduurd kleedje. Heel klein met een kerstmannetje erop. Ik herinner me dat ik deze in de derde klas gemaakt had: negen jaar oud.

En ineens stroomt er een golf van boosheid en teleurstelling door mijzelf heen die ik herken van toen: ik had welgeteld één steek fout gedaan: het was geen mooi kruisje geworden.

Een fout die ik, toen het kerstmannetje af was, niet meer kon veranderen. Ik schrik ervan hoe ik nu, 46 jaar later, opnieuw die golf van zelfkritiek ervaar.

27 jaar ervaring in basis onderwijs

Ik heb 27 jaar in het basisonderwijs gewerkt. Daar is mijn praktische benadering en didactische kennis goed ontwikkeld. Daarnaast volg ik mijn hele volwassen leven trainingen en opleidingen gericht op persoonlijke ontwikkeling. Gewoon omdat het me interesseert maar lange tijd ook om beter te worden dan wie ik werkelijk ben.

Dat is wat ‘de stille agressie van deze tijd’ genoemd wordt: jezelf willen verbeteren omdat je niet goed bent zoals je bent.

Niets is natuurlijk minder waar: ik ben goed zoals ik ben, ook al maak ik wel fouten en handel ik niet altijd goed.

Ik was wat ik deed

Het verschil tussen wie ik ben en wat ik doe was voor mij nooit zo duidelijk. Ik was wat ik deed. Ik kon al die geniepige, zelfkritische gedachten die het gevoel van boosheid, teleurstelling en angst veroorzaakten heel vaak niet mindful opmerken. Laat staan ze niet persoonlijk te nemen en te zien als ‘gedachten die zo eens door mijn hoofd gingen’ en niets meer dan dat.

Ik had dit wel helder voor ogen als het om anderen ging. Als directeur van een basisschool gaf ik juist het verschil heel duidelijk aan: een kind kan vervelend gedrag vertonen maar is niet vervelend. Keer op keer spraken we daarover met ons team. Ik vond het zo belangrijk maar voor mijzelf kon ik dat niet zo ervaren.

De identificatie met mijn gedachten en gevoelens veroorzaakten lange tijd een bozig, ontevreden gevoel. Om dit voor anderen te verbergen, ontwikkelde ik tegelijkertijd een enorm gevoel voor humor waarmee ik, ook nu in mijn training en coaching, veel lichtheid en relativering breng. Het gevolg van dit negatieve zelfbeeld is voor mij nu heel duidelijk: ik ging steeds harder werken.

Multitasken

Ik kreeg drie kinderen met veel energie. De kinderen voedde ik grotendeels alleen op. Ik stapte in een drukke baan en deed altijd meerdere dingen tegelijkertijd. Ja, ik was één van die vrouwen die dacht dat ze goed kon multitasken.

Het is bewezen dat multitasken niet kan maar ik dacht het wel te kunnen en vooral: ik zag geen mogelijkheid het anders te doen. Ik had het immers zo druk! Nu weet en voel ik dat multitasken altijd voor meer stress zorgt bij mij: zaken zijn niet af, ik begin toch aan iets nieuws, het oude blijft al die tijd op mijn schouders liggen en moet later weer opgepakt worden ‘Oh ja, waar was ik ook alweer?’ Het niet meer weten en maar opnieuw beginnen.

Mindfulness

Mindfulness leerde me dat alles wat ik dacht niet persé de waarheid hoefde te zijn. Dat ik kon denken, maar niet mijn gedachten was. Dat ik kon voelen, maar niet mijn emoties was. Mindfulness heeft me gegeven dat ik dit ook zo kon ervaren. 

Wat mindfulness & zelfcompassie voor mij betekent, in het kort: ontspanning.

Kristin Neff ging, naar mijn mening, nog een stap verder en beweerde dat een mens kan leren zijn kritische gedachten, zijn kritische stem om te buigen naar een meer compassionele stem; ‘Wauw, ontspanning” was het eerste wat ik dacht. Dit raakte natuurlijk aan mijn diepe wens wat meer op mijn gemak te leven.

Zowel mindfulness als zelfcompassie leer je door beoefening.

En daarbij vind ik aansluiting: kennis is heel ondersteunend aan een ervaring. Het is echter essentieel te voelen wat een ervaring met me doet. De betreffende gevoelens er te laten zijn. Dat geeft een transformerende kracht.

Helemaal omdat ik weet hoe ik dit kan omzetten in praktisch handelen.

Voelen en praktisch handelen: twee essentiële knoppen die noodzakelijk zijn om verandering in te zetten.

Verandering van gespannen leven naar ontspannen leven. Deze verandering heb ik radicaal ingezet door me negen jaar geleden om te scholen tot mindfulnesstrainer en tot zelfcompassietrainer door Kristin Neff en Christopher Germer. En nu niet met de reden dat ik niet goed ben zoals ik ben maar omdat ik mijzelf leer accepteren, gewoon zoals ik nu ben met ‘alles erop en eraan’.

Verlies en Veerkracht

Ik richt mij in coaching steeds meer op het onderwerp verlies en veerkracht. Er komen in onze praktijk vaak mensen naar me toe die met een verliessituatie te maken hebben. Ook al is dat niet altijd direct de aanleiding voor coaching. Ik heb zelf ook veel verlieservaringen. Om er een aantal aan te stippen: als kind kan ik me het afscheid van onze hond Bas zo goed herinneren. Wat een verdriet. Hij was er altijd voor me en voelde haarfijn mijn stemming aan. Bas heeft me heel wat keren getroost. Later in mijn leven kreeg ik een miskraam, was er een onverwachte scheiding, kreeg ik te maken met autisme binnen ons gezin.  De impact van verlies aan contact zoals ik het graag heb, en eerlijk gezegd ook verwacht, is enorm geweest en nog steeds.  Recent is onze kleinzoon Jessey vlak na zijn geboorte overleden. Intens verdrietig.

Wat ben ik blij dat ik met mindfulness en zelfcompassie in aanraking ben gekomen. Dit heeft me enorm geholpen te leren omgaan met de stroom van intense gevoelens die bij een verlieservaring hoort. Natuur is voor mij ook zo'n steun. Wat heb ik deze zomer veel in de bossen van Drente gelopen toen onze kleinzoon overleed. Voor mij werkt dit helend. Vandaar dat ik de combi van deze ervaringen ben gestart: mindfulness/compassie en coaching volgens de TriA© methode in de buitenlucht.

Als de mens in mij ontdooit

kan ik eindelijk weer stromen.

Door het zout van tranen gelooid

ben ik weer wat thuisgekomen

~Paul van Beuzekom ~

Boeken geschreven
door Corrie

Corrie maakt het graag praktisch, gemakkelijk en lichter. Zo vind je in haar boeken ook een duidelijke uitleg en eenvoudige oefeningen waarmee de lezer zelf in de natuur aan de slag kan. 'Jouw weg naar geluk' en 'In 10 stappen van verlies naar veerkracht' zijn boeken voor mensen zoals jij en ik. 'Aandacht, Acceptatie en Actie'  is voor de coachende professional.

Veel leesplezier.

title=""