Het rouw proces van Doortje

Categorieën: Dood, Emoties, Rouw, Verlies

Het rouwproces van Doortje

Bij de kennismaking en het schudden van de hand kon ze als niet stoppen met huilen. 
Haar verdriet ging niet over het feit dat de regen met bakken uit de lucht viel en ook niet over haar grote verlies, het sterven van haar zoontje van 3 weken, alweer 5 jaar geleden.
Dit uitte ze vol overtuiging, want dit had ze allemaal een plek gegeven. Ze had 2 anderen fantastische kinderen en een lieve man, dus waarom kwam alles weer terug. Ze was onzettend teleurgesteld over het feit, dat alles weer naar boven gekomen was. 
Wanneer Doortje thuis kwam van haar werk, was ze volledig opgebrand en was er geen ruimte meer voor andere activiteiten. Haar man ving alles verder thuis op.

Teleurstelling

Doortje had veel aan het contact met lotgenoten gehad en dat had voor opluchting gezorgd. Het steunde op een bepaalde manier dat ze niet de enige was met zo'n intens verdriet. Ze had heel best veel ruimte genomen om haar verdriet een plek te geven. En nu was ze teleurgesteld in zichzelf, want het klopte niet wat ze voelde. In ieder geval daar probeerde ze zichzelf van te overtuigen.
Doortje had ook veel aandacht aan andere lotgenoten gegeven, want soms leek het verdriet van anderen veel erger te zijn dan dat van haar. Doortje, die een zorgzame instelling heeft, had alleen niet altijd geluisterd naar de signalen van haar lichaam en haar geest in haar rouwproces. Met haar hoofd had ze op een bepaald moment de knop omgezet en besloten dat het tijd was om het 'leven' weer op te pakken. Op dat moment was dat voor haar de juiste beslissing.
Maar...nu gaf haar lichaam en geest aan dat ze er nog niet klaar mee was.

Leegte

Tijdens onze TriA© sessie kwamen we langs een hoopje natuurlijk afval; takjes, blaadjes, een stukje touw en de restanten van een vogelnestje. Ik vroeg haar deze hoop met haar handen wat uit elkaar te trekken en te kijken wat er helemaal onderin zichtbaar was. In alle rust deed Doortje haar ding en schoof ze met zorg heel voorzichtig één en ander aan de kant. Alsof ze breekbare zaken aan het verplaatsen was. Op een gegeven moment stopte ze en ik vroeg haar wat ze zag. 'Eronder zit helemaal niks', zei ze en ze barstte in tranen uit.
Een hele tijd stonden we vervolgens samen bij het 'niks'.
'Dat is het wat ik steeds voelde!' zei ze opeens met een opgewonden stem. 'Er is een grote leegte in mij gekomen, toen mijn zoontje stierf. En die is nog steeds niet weg.'

 

Emoties

Dit inzicht maakte heel veel los en het verwerkingsproces kwam weer op gang. De emoties die te pijnlijk waren geweest en zich vastgezet hadden door het hoofd teveel te laten leiden kwamen nu los en kregen de ruimte.
Bij de volgende sessie ontmoette ik een andere Doortje. Ze vertelde dat ze heel moe was en dat ze tijdelijk in de ziektewet zat, maar dat ze ook ondanks dat meer rust kon ervaren en soms weer van hele kleine dingen begon te genieten. 

P.S. De naam is veranderd om de privacy te bewaken.

 

Iemand is pas echt dood..

Iemand is pas echt dood..

Mijn hond is dood!

Mijn hond is dood!

Fijn dat je er bent!

Fijn dat je er bent!

Boeken geschreven
door Corrie

Corrie maakt het graag praktisch, gemakkelijk en lichter. Zo vind je in haar boeken ook een duidelijke uitleg en eenvoudige oefeningen waarmee de lezer zelf in de natuur aan de slag kan. 'Jouw weg naar geluk' en 'In 10 stappen van verlies naar veerkracht' zijn boeken voor mensen zoals jij en ik. 'Aandacht, Acceptatie en Actie'  is voor de coachende professional.

Veel leesplezier.

title=""